به کشداری و زیبایی فروردین.

ایده زنبور یک نگاه خاص به اطراف از دریچه نگاه دیگری است. دیگری که من زنبور صدا می کنم. و گاهی ممکنه این دیگری خود من باشم. مهم جای گرفتن در قالب دیگرانه. شاید این نوع نگاه و نام گذاری بی تاثیر از کتاب شعر (کوچه) نوشته محمد رضا عبدالملکیان نباشه.

به هر حال تا وقتی که من ذهنم درگیر این زنبور هست دوستان نوشته های نیش دار و نوش دار منو تحمل کنن. دوست دارم شعرهای (زنبور) حسابی نقد بشه شاید روزی ماحصل پختگی اون رو تونستم به دست چاپ بسپارم.

در یک ردیف و قافیه با دیگران یکی است

شش ضلع ِ خانه اش، مجاور دیوار بی کسی است.

زهری است این عسل ِ زرد بی مرام

نیشش به جان من و نوش آن حرام.

زنبور. کارگر سر به راه و رام.

درگیر قبض و قسط و جریمه صبح و شام

نق می زند به زن و بچه و خودش

شاکی ِ روزگار و بدهکاری مدام.

زنبور. خسته تکرار ِ آمد و شدن است

پشت چراغ قرمز ِ اجبار، ماندن است 

طغیان ِ بی ثمری است، کنار زدن

تا هست، چاره ناچار راندن است.

زنبور. در به دری را به جان خرید

یک قرص نان، سیصد و پنجاه تومان، خرید

از پیشنهاد ِ کوچک ِ آغوش ِ گرم گذشت

آغوش درد را به بودن ِ انسان خرید